Sit ég hér á engi grænu
hið illa úr mér hverfur
vellíðan.


Lifið Heil

Ætla selja sálu mína, þeir sem hafa áhuga mæta á planið hjá Hrísalundi klukkan 22:00 í kvöld.

Verð: Tilboð

Lifið Heil

Maðurinn veit alveg hvað virkar.

Rakst á myndband með meistara monoskíðana Greg Plake, einstaklega svalur maður hér á ferð.  Smella HÉR

Jæja þá hefur næsta skref verið stigið og ég vona að það verði skref til framtíðar.  Ég er kominn heim að Hólum og er að hefja nám við Ferðamálabraut, hingað til lýst mér bara ljómandi vel á hlutina og námið virðist spennandi en þetta verður ekki lengra í bili.

Jæja þá er kominn tími á nýja færslu og það er áhugavert að vita hvort einhver leggji ennþá leið sína inná þessa síðu mína þrátt fyrir að færslur séu ekki tíðir gestir.

Ég ætla svo sem ekkert að afsaka leti mína í bloggmálum og ég ætla ekki að lofa tíðari færslum en það mun detta inn færsla endrum og sinnum svona þegar ég er í góðu skapi eða þegar ég hef ekkert betra að gera, eins og núna, ég hef ekkert betra að gera.

Ég sit í þjónustumiðstöðinni í Skaftafelli og hef hreinlega ekkert að gera sem er mjög óvanalegt fyrir þetta sumar því að ég er búinn að vera svo upptekinn að ég hef ekki haft tíma til að raka mig, og það sést.

En svona til þess að rekja það sem ég gert síðan síðasta færsla var samin þá veit ég varla hvar ég á að byrja en það má hugsanlega rekja til þess að ég man ekki hvenær síðasta færsla var samin.  En titill færslunnar er réttnefni, lífið er nefnilega ævintýri, það gerast ýmsir hlutir, skemmtilegir og leiðinlegir, skrýtnir og venjulegir, fallegir og ljótir og svo mætti lengi telja og ég hef ákveðið að líta á lífið sem ævintýri og njóta þess að vera til og sjá hvert það leiðir mig.

Hróarskelda var til dæmis ævintýri eins og þau gerast best.  Allt byrjaði þetta á mánudagsmorgni, ég vaknaði spenntur klukkan sex að morgni til og mamma sagði mér að Elín væri uppá spítala með léttasóttina, glaður yfir þeim fréttum dreif ég mig í sturtu og svo á flugvöllinn, flugið átti jú að fara klukkan níu og ég vildi svo sannarlega ekki missa af því, en það kom á dagin að ég hefði ekkert þurft að vera að stressa mig því flugvélin gat ekki lent á Akureyrarflugvelli vegna þess hversu lágskýjað var og sneri þessvegna til Egilsstaða, ég og samfarþegar mínir vorum látnir bíða í óvissu á vellinum til klukkan ellefu þegar okkur var hleypt út með því skilyrði að allir yrðu komnir aftur klukkan tvö því þá áttu að fara rútur til Egilsstaða.  Ég mæti aftur klukkan tvö með gleði í hjarta því ég hafði fengið fregnir að því að systir mín hafði alið gullfallega stelpu og að öllum heilsaðist vel, ég þorði ekki að fara að heimsækja hana því ég var hræddur um að verða of seinn en aftur var þessi hræðsla mín óþörf því rúturnar til Egilsstaða lögðu ekki af stað fyrr en rúmlega fjögur og var talsverður pirringur farinn að setjast að hjá fólki, vélin komst loksins í loftið rúmlega átta og var lent í Kaupmannahöfn klukkan eitt eftir miðnætti að staðartíma u.þ.b. tólf tímum á eftir áætlun.  Ánægður með það að vera loksins kominn á áfangastað hafði ég samband við Jósa, sem féllst á að koma með mér á Hróarskeldu en fór með öðru flugi og átti að lenda hálftíma á eftir mér en lenti ellefu tímum á undan mér og hafði ráfað í reiðileysi um kóngsins Köben á meðan hann beið, hann hafði fengið inni hjá frænda sínum sem bauð okkur báðum gistingu sem við þáðum með þökkum.

Á þriðjudeginum drifum við okkur á Hróarskeldusvæðið, þó með stuttu stoppi á O'Learys þar sem við fengum okkur Larry Bird, þegar þangað var komið var okkur vísað á tjaldið okkar sem fylgdi með í pakkanum sem ég vann, tjaldið stóð við Namibíu og okkur taldist til að númerið væri þrettán þannig að íbúar Namibíu 13 fluttu inn glaðir í bragði og duttu í það með norsku stelpunum sem bjuggu við hliðina á okkur, morgunin eftir vaknaði ég í svefnpokanum mínum í algjörri óvissum um það hvernig ég hafi getað troðið mér ofan í hann og hvernig ég hafi ratað í rétt tjald, þó svo að ég hefði ekki farið langt.

Miðvikudeginum eyddum við í það að rölta um svæðið skuppum í bæinn og skoðuðum mannlífið, fátt markvisst gerðist þennan miðvikudaginn og um kvöldið datt ég í það með Írunum sem bjuggu á móti okkur, Jósi var hálfslappur og gafst fljótlega upp og missti hann af fínu fjöri því Írar eru ákaflega skemmtilegt fólk, þó svo að ég næði ekki alltaf um hvað það var að tala.

Þá rann upp fimmtudagur, dagurinn sem allt byrjaði, ég rankaði fyrst við mér klukkan átta um morguninn við að það byrjaði að rigna, sveiattan hugsaði ég og lokaði aftur augunum og um ellefu þegar ég rankaði aftur við mér var ennþá rigning, eftir að hafa legið vakandi í klukkutíma að hlusta á rigninguna ákváðum við að skella okkur út og niðrí bæ og fá okkur staðgóðan morgunverð\hádegisverð\kvöldverð og fyrir valinu varð Dominos.  Eftir góða máltíð héldum við aftur uppá svæði og í skjól fyrir rigningunni, við tókum okkur stöðu undir Arena tjaldinu og biðum eftir Arcade Fire sem stigu á stokk klukkan sex og héldu alveg meiriháttar tónleika.

Að þeim loknum var förinni heitið að appelsínugula sviðinu þar sem The Killers sáu um fjörið, þeir stóðu fyrir sínu þó að rigninginn hefði sett strik í reikninginn, eftir að þeim tónleikum lauk ákváðum við að sleppa Björk og drífa okkur aftur í tjaldið því við vorum orðnir blautir í gegn, því rigninginn sem hófst klukkan átta um morguninn var ennþá og virtist ekkert vera að gefast upp.

Þar sem tjaldsvæðið okkar var um það bil sjö kílómetra í burtu þurftum við að taka strætó þangað en þegar við komum á svæðið þaðan sem strætó átti að fara bólaði ekkert á stætó og fólk var farið hrannast upp í bið eftir strætó.  Það var farið að rökkva og ennþá hellirigndi og e-ð virtist  það fara illa í fólk, það er erfitt að lýsa því sem gerðist næst, fólk var orðið blautt og kalt og í hvert einasta skipti sem strætisvagn birtist hópaðist fólk að honum og tróð sér inn, án þess að athuga hvort vagninn væri á sömu leið og þau, ástandinu er hægt að líkja við múgæsing, það hugsuðu allir fyrst og fremst um sjálfan sig og það var nákvæmlega ekkert skipulag á hlutunum, það eina sem maður gat gert var að standa í lappirnar og reyna að troðast líka, og þegar ég loksins komst inní vagn, tveim tímum eftir að við mættum, þá var ég búinn að týna Jósa en ég hef sjaldan verið jafn feginn á ævinni enda blautur frá hvirfli til vinstri iljar því sú hægri var þurr.  Þegar í tjaldið var komið fór ég úr blautu fötunum og reyndi að þurrka af mér mestu bleytuna og skreið ofan í svefnpoka, Jósi kom svo stuttu síðar og við ákváðum að flýja til Kaupmannahafnar í bítið.

Árla morguns á föstudegi tókum við allt okkar hafurtask og héldum til stórborgarinnar, allt dótið mitt var blautt nema einar buxur, einn bolur, sokkarnir mínir og brækur, þannig að ég gat klætt mig.  Þegar til borgarinnar var komið hófst mikil leit að hóteli, og með hverri mínutunni sem leið minnkuðu vonir okkar á því að finna sæmilegt herbergi á þokkalegu verði en að lokum mundi Jósi eftir Cab-inn hóteli steinsnar frá lestarstöðinni þar sem við fengum tveggja manna herbergi, ábyggilega eitt af þeim síðustu og eftir að hafa breitt úr öllum blautu fötunum okkar þá héldum við á strikið í öl og allt sem strikinu fylgir.

Við ákváðum meðal annars að kíkja Hviids Vinstue þar sem Jónas Hallgrímsson vandi víst komur sínar og þótti okkur við hæfi að hella úr einu glasi til þess að votta skáldinu virðingu okkar.  Á meðan við sitjum þarna og njótum lífsins lystisemda koma tvær konur inn og spurja þjón á dönsku um hvar klósettið sé, ég þóttist sjá að þarna væru íslenskar konur á ferð en Jósi var ekki nógu fljótur að átta sig, því að þegar konan gengur framhjá spyr nokkuð hátt “ertu að fara að kúka” konan lítur á hann með furðusvip en segir ekki neitt og heldur áfram, svo kemur vinkona hennar á eftir henni og segir eitthvað á íslensku og þær hverfa inná klósett, við sprungum úr hlátri sturtuðum því sem eftir var af ölinu ofan í okkur og fórum út.  Seinna um daginn skelltum við okkur á Beastie Boys tónleika sem okkur fannst alveg frábærir svo héldum við aftur til Köben og fengum okkur nokkar öl og fórum snemma að sofa því við þurftum snemma á fætur.

Laugardagurinn rann upp bjartur og fagur og við vorum komnir á svæðið um klukkan hálf ellefu því nú stóð mikið til, ég fékk nefnilega aðgang fyrir tvo á svæðið þar sem allir blaðamennirnir og og sjálfboðaliðarnir og allt fólkið sem vinnur við hátíðina hangir þegar það er ekki að gera neitt ásamt því að fá túr um appelsínugula sviðið, sem var hreint út sagt meiriháttar, mikil lífsreynsla að fá að sjá hlutina frá þessu sjónarhorni, Jósi var eins og kanína að skoða allar græjurnar sem þarna voru.  Við fengum því miður ekki að hitta neina fræga en þetta var samt mjög gaman.

Klukkan hálf fimm var svo kominn tími á Hayseed Dixie, við mættum snemma og komum okkur fyrir fremst fyrir miðju, sem betur fer var tjald yfir okkur því það gerði rosalegan skúr rétt áður en tónleikarnir byrjuðu en það var eina rigninginn þann daginn.  Tónleikarnir voru snilld, það er ekki hægt að lýsa því öðruvísi, hrein og tær snilld og fyrir þá sem ekki vita hvaða hljómsveit þetta er þá mæli ég með því þið kannið það.  Eftir þessa tónleika fórum við að sjá Flaming Lips sem var helvíti gaman, það var mikið af brellum og látum hjá þeim, sérstaklega flott að þegar tónleikarnir byrjuðu kom söngvarinn upp inn í stórri plastkúlu sem var blásin upp og svo var henni rúllað út yfir áhorfendaskarann sem lét hana berast á milli sín og svo aftur upp á svið.

Nú var komið að stóru stundinni, þeirri sem ég hafði beðið eftir í nokkra mánuði, THE WHO, við fórum í biðröð til að komast fremst og það tókst.  Ég get ekki lýst því með orðum hvað þetta var yndisleg upplifun, það er einfaldlega ekki hægt, það er alveg rosalegt hvað þessir menn kunna að rokka.  Eftir The Who biðum við eftir Red Hot Chilli Peppers og horfðum á einhverjar 40 mínutur af þeim áður en við gáfumst vegna þreytu enda klukkan að verða tvö um nóttina.

Sunnudagurinn kom og fór næstum því framhjá okkur því við sváfum til klukkan þrjú en þá fórum við á fætur og fengum okkur að borða með Tedda og Friðriku.  Við leyfðum svo Friðriku að leggja sig á herberginu okkar á meðan ég Teddi og Jósi fórum og fengum okkur bjór, þá vorum við búnir að ákveða að fara ekki á Muse því við nenntum ekki að standa í því að komast frá svæðinu á sama tíma og fleiri tugirþúsundir aðrir hátíðargestir.  Eftir að við vorum búnir að kveðja Tedda fórum við á Reef'n Beef sem er Ástralskur veitingastaður þar sem við fengum okkur vel að borða, ég fékk mér kengúru í forrétt og krókódíl í aðalrétt en Jósi fékk sér öfugt, með þessu drukkum við Fosters bjóra og var þetta með betri máltíðum sem ég hef borðað, svo fórum við á pöbbarölt, hittum nokkrar stúlkur frá Sauðárkróki og fengum að fljóta með þeim, ég komst að því að þær væru í sama flugi og ég daginn eftir og þær buðu mér far frá Keflavík og á Reykjavíkurflugvöll, ég þáði þetta með þökkum og var afar sáttur með að þurfa ekki að redda mér daginn eftir.  Þegar þær ákváðu að fara heim þá héldum við áfram með örðum íslendingum sem við hittum og fórum með þeim á Sams bar sem býður gestum og gangandi að syngja kareókí,  Jósi reið á vaðið með því að syngja Folsom Prison Blues við mikinn fögnuð viðstaddra, einn daninn fagnaði meira en aðrir og vildi endilega að fá að heyra þetta aftur auk þess sem Jósa var boðið að ganga í Módettukór Hallgrímskirkju, þegar hann hafði lokið sér af tók ég við að syngja Superstar eftir Carpenters og ég get ekki sagt að ég hafi tekið eftir miklum fögnuði.  

Þegar við erum á leið heim á hótelið römbum við fram á nokkra íslendinga á bekk fyrir utan tívolíið og settumst við hjá þeim og fórum að ræða um tónlist og ræddum við hana fram og aftur og komumst að þeirri niðurstöðu að Ronnie James Dio er bestur en það var svo sem löngu vitað.

Tíminn leið og allt í einu var klukkan orðin átta að morgni til og við ennþá hjá tívolíinu þannig að við drifum okkur uppá hótel til þess að ná smá lúr áður en ég þurfti að fara útá flugvöll, ég stillti vekjaraklukkuna mína á tíu og hallaði mér, klukka hálf tólf vöknuðum við að það var bankað af miklum móð, við sprutttum á fætur og ég ruslaði öllu draslinu mínu ofan í tösku og dreif mig útá flugvöll, ennþá vel hífaður eftir gærkvöldið, ég var kominn hálf eitt á völlinn en það var tíu mínutum of seint flugvélin var að fara í loftið og ég átti ekki möguleika á að ná henni, frábært, strandaglópur á Kaastrup, jæja það var aðeins eitt við því að gera, ég fór og leitaði á náðir Icelandair sem tóku mig uppá arma sína og báru mig heim að Íslandsströndum, ég komst heim, reyndar fjórum tímum seinna en ég hafði ætlað mér en það hafðist og eins og flest ævintýri þá endaði þetta vel.

Jæja þetta er komið á fimmtu síðu og kannski gott að fara að hætta en þess ber að geta að ég er ekki lengur í Skaftafelli heldur í Þórsmörk þannig að þetta er ekki skrifað í rauntíma og ég ætla að henda þessu inn um leið og ég kemst í netsamband.

Verið Þolinmóð

Lifið Heil

 

 

 

P.S. Ég 1 Krossá 1

Jæja langt um liðið og kominn tími á nýja færslu og ætla ég að nýta veikindi mín til þess að skrifa eina slíka.

Af mér er allt gott að frétta, ég er byrjaður að vinna sem rútubílstjóri og því loksins orðinn góður og gildur þjóðfélagsþegn, þetta verður ekki mikið lengra í dag, langar bara að setja inn texta sem er við eitt fallegasta lag sem ég hef heyrt en það er lagið Landslide eftir Fleetwood Mac í flutningi Smashing Pumpkins.

I took my love, I took it down
I climbed a mountain and I turned around
And I saw my reflection in the snow covered hills
til the landslide brought it down

Oh, mirror in the sky, what is love?
Can the child within my heart rise above?
Can I sail through the changing ocean tides?
Can I handle the seasons of my life?

Well, Ive been afraid of changing cause ive
Built my life around you
But time makes you bolder
Even children get older
And Im getting older, too

Well, Ive been afraid of changing cause ive
Built my life around you
Time makes you bolder
Even children get older
And Im getting older, too
I get older, too

I took my love and took it down
I climbed a mountain, I turned around
And if you see my reflection in the snow covered hills
The landslide brought it down
The landslide brought it down


Lifið Heil